วันนี้อยากซื้อของฟุ่มเฟือยให้ตัวเองบ้างเป็นรางวัลในวันเวลาดีๆ ...

 

นั่งตัดสินใจเลือกอยู่ว่าจะเอาอันไหนดี 

 

 

มีพี่ชายหนวดเฟิ้มคนนึงกระแทกก้นถุงกระทบที่ว่างบนม้านั่งยาว ข้างๆ ตำแหน่งที่ก้นผมวางอยู่ 

 

 

... ยอมรับว่าขึ้น!!!เลยทีเดียว 

 

 

กำลังจะอ้าปาก... แต่มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาจับมือพี่ชายคนนั้นคั่นจังหวะเสียก่อน

 

 

เธอโบกมือฟูมฟายคล้ายเป็นการอิดงอนจากการต้องรอคอยชายอันเป็นที่รักอยู่เสียนาน

 

 

แล้วชายคนนั้นก็หันไปยิ้มตอบซะเสียงดังเชียว

 

 

ใช่ครับ... เป็นรอยยิ้มที่ดังมาก เล่นเอาตาสองข้างผมแทบอื้อเลยทีเดียว

 

 

 

หายข้องใจแล้วว่าทำไมพี่เค้าถึงกระแทกถุงสินค้านั่นซะเสียงดัง 

 

 

เพราะพี่เค้าเองคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีเสียง

 

 

...

 

 

พอฝ่ายหญิงหายงอนฝ่ายชาย ทั้งคู่ก็จูงถุงของขายนั้นคนละข้าง 

 

แล้วค่อยๆ เดินผ่านหน้าผมไป 

 

ซึ่งขนาดอยู่ไกลจนจะลับสายตาผมอยู่แล้ว 

 

เสียงแว๊วของรอยยิ้มคู่นั้น ยังดังลอยมาถึงตาคู่นี้อยู่เลย

 

 

...

 

 

ผมไม่ได้เลือกหรือคิดต่อแล้วว่าจะเอาของขวัญราคาสูงชิ้นไหนเป็นรางวัลในวันนี้

 

 

เพราะผมเห็นจากพี่ชายคนนั้นแล้วว่า...

 

 

รางวัลชิ้นนั้น ต้องไปหาจากที่ไหน ถึงจะมี 

 

 

.

.

.